به نام خداوند جان و خرد كزين برتر انديشه برنگذرد
شايد بداني شاعر آن كيست؟ بعضي از شما كاملا درست گفتيد. شاعر آن بزرگ‏ترين حماسه سراي ايران زمين، ابوالقاسم فردوسي است. كه يك خراساني است. به عنوان يك خراساني و البته مشهدي ابيات بعدي اين شعر را مي‏دانيد؟
بد نيست بدانيم كه فردوسي كه در كنار او زندگي مي‏كنيم هزار سال پيش در روستاي پاز در نزديكي شهر توس زندگي مي‏كرده است. باورت مي‏شود كه با گذشت هزار سال هنوز قصه‏ها و شعر‏هايش هنوز چقدر زنده‏اند و دلنشين. زندگي خود او هم شبيه يك قصه بود. چقدر خوب است كه ما درباره شاهنامه بيشتر از هر شهروند شهرهاي ديگر بدانيم:
او در خانواده‏اي به دنيا آمده بود كه جزو طبقه دهقانان بودند. مردم مرفه و ثروتمند، قديمي و اصيل و علاقه‏مند به حفظ سنت‏ها و آداب اجدادي‏شان. فردوسي اما تمام ثروتش را در راه سرودن شاهنامه صرف كرد، طوري كه مي‏گويند در سال‏هاي پايان عمرش با كمك‏هاي دوستانش و علاقه‏مندان به ادبيات، زندگي‏اش را مي‏گذرانيد.
مي‏داني كه در تمام شصت هزار بيت شاهنامه حتي يك كلمه عربي هم به كار نرفته است؟ البته فردوسي يك مسلمان و شيعه بوده است و جالب است كه در آغاز شاهنامه ابتدا به ستايش خدا و سپس به ستايش خرد و آفرينش و بعد از آن به ستايش و وصف پپامبر(ص) پرداخته است.
به گفتار پيغمبرت راه جوي دل از تيرگي‏ها بدين آب شوي
خب! حالا بيا با هم در يك بازي و سرگرمي جالب شركت كنيم.
كلمات پراكنده‏اي را كه مي‏خواني، دو بيت از شعر‏هاي معروف شاهنامه است. مي تواني آن كلمات را مرتب كن كه به بيت مورد نظر برسي تا شاهنامه شناسي را با روش ديگر ادامه دهيم:
بيت اول: خداوند-خداوند-نام-جاي-و روزي-رهنماي-ده-خداوند
بيت دوم: بود-بود-هر-توانا-كه-دانا ز-دل-پير-بود-دانش-برنا
معصومه موسويان