چشمان خيس و گريان به جاده‏اي خيس و تاريك دوخته شده است تا از امتداد جاده‏هاي دور، مولاي سبزپوش از راه برسد و دستان سرد و بي‏پناه را پناهگاه باشد، مولايي كه هر جمعه به اشتياق ديدارش تمام لحظه‏ها را تا عصر انتظار، مشتاقانه مي‏شماريم و به انتظار جمعه‏اي ديگر كه جمعه انتظار نباشد،
چشم به آسمان مي‏دوزيم!

نمي‏دانم چرا حس مي‏كنم هميشه نگاهم مي‏كني، بي‏آنكه بدانم از كدامين سرزميني تو آن‏قدر مهرباني كه با وجود آنكه لبريز از گناهم، دستم را مي‏گيري!
آري، درست حدس زده‏ام، تو همان صاحب جمعه‏هاي سوت و كوري.
مهناز نظري