به دنبال انعكاس برخي پيامك‌ها با موضوع مهدويت هم‌زمان با فرارسيدن سال‌روز ولادت امام زمان (عج) در شماره ديروز شهرآرا، موجي از پيامك‌هاي انتظار از سوي شهروندان به دست‌مان رسيد كه در ادامه تنها بخش كوچكي از اين پيامك‌هاي ارسالي به چاپ مي‌رسد.
طلوع مي‌كند آن آفتاب پنهاني/ ز مشرق جغرافياي عرفاني/ دوباره پلك دلم مي‌پرد نشانه چيست/ شنيده‌ام كه مي‌آيد كسي به مهماني
مسافر سپيده‌دم، نشسته‌ام به راه تو، كجاست مرز ديدنت، سلام بر نگاه تو
من منتظرم كه زودتر برگردي/ هر چند نرفته‌اي سفر برگردي/ ما منتظريم مثل باد سحري/ همراه بهار تازه‌تر برگردي
اي دوست بدان كه يار برمي‌گردد/ روزي به سر قرار برمي‌گردد/ وقتي كه اميدها به پايان برسد/ آن صاحب ذوالفقار برمي‌گردد
بر آمدنت جهان تفأل زده است/ خورشيد دوباره بر زمين پل زده است/ برخيز و بيا كه در قدومت حتي/ پاييز به گيسوي خودش گل زده است
جمعه بي‌تو چقدر دلگير است/ آفتاب، جمعه‌ها زمين‌گير است/ لحظه‌هاي بي تو سخت مي‌گذرند/ ثانيه با دقيقه درگير است
اي معني انتظار يك لحظه بايست/ ديوانه شدم به خاطرت كافي نيست/ يك لحظه بايست و يك جمله بگو/ تكليف دلي كه عاشقش كردي چيست؟
در ديار ما كه هر كالا به هر جا درهم است/خوب و بد، معيوب و سالم، زشت و زيبا درهم است/گر خريداري كند كالاي خوب و بد جدا/ با تشر گويد فروشنده: آقا درهم است!/مهديا، ياران خوبت را مكن از بد جدا/روسياه و روسفيدش جان مهدي درهم است
همه گويند به ظهورش صلوات
كاش يك جمعه بگوييم؛ به حضورش صلوات
هر روز که می گذرد، یک روز به ظهور امام‌زمان(عج) نزدیک‌تر می‌شویم؛ اما به خود امام زمان چطور؟!