سرباز «باباعلي»

از خانه هر سربازي تا پادگان آموزشي‌اش، يك استان و بعضي وقت‌ها يك شهر و گاهي وقت‌ها يك ساعت فاصله است. ولي فاصله خانه ما تا پادگان آموزشي، پنج دقيقه بود. خانه ما شهرك ابوذر و پادگان آموزشي ما، آموزشگاه ثامن‌الائمه در پادگان قدس مشهد قرار داشت. راستش به خاطر تنبلي، ديپلم گرفتنم؛ چند سالي طولي كشيد. تقريبا هر سال را دوبار مي‌خواندم و اين طور بود كه سن من براي سربازي بالا رفته بود.
سربازي‌هاي ديگر متولد 1366 تا 67 بودند ولي من متولد 1361 بودم. خب اين پنج- شش سال باعث شده بود كه از بعضي از ارشدها هم دو سه سالي بزرگ‌تر باشم. بين سال‌هايي كه درس مي‌خواندم، گواهي‌نامه رانندگي‌ام را هم گرفتم. با خودم فكر مي‌كردم در سربازي، راننده ماشين مي‌شوم. همين‌طور هم شد. من راننده بودم و به خاطر بالا بودن سن به من باباعلي، مي‌گفتند و رابطه دوستانه صميمي‌تري با من نسبت به بقيه داشتند. ولي چيزي كه من را عذاب مي‌داد و باعث سختي دوران آموزشي مي‌شد، همين سن بالايم بود. وقتي كه ارشدها تنبيه‌ام مي‌كردند. گفتم كه خانه‌مان تا پادگان آموزشي 5 دقيقه فاصله بود. تا اواسط دوران آموزشي به كسي اين موضوع را نگفته بودم.
به دليل بالاتربودن سطح زمين آموزشگاه، پشت بام خانه‌مان ديده مي‌شد. به خصوص گاهي كفترهايم را –البته چهار تا- كه از روي بام بلند مي‌شدند را مي‌ديدم، با خودم مي‌گفتم خوش به حالتان! چهل، پنجاه روز گذشت. يك‌بار براي اينكه دل بچه‌ها را آب كنم، آن‌ها را جمع كردم و گفتم: خانه ما با پادگان فاصله‌اي ندارد و سريعا تلفن زدم به خانه و به برادرم محمد گفتم تا برود و چهار تا كبوتر را روي بام به پرواز درآورد تا سربازها ببينند.
سربازها وقتي كه ديدند، راست گفتم؛ با حسرت و تعجب گفتند، خوش به حالت! از وقتي كه همه فهميدند خانه ما از آموزشگاه ديده مي‌شود، بيشتر سر زبان‌ها افتاده بودم. دوستانم كنارم مي‌آمدند و مي‌گفتند؛ بيا به خانه‌تان زنگ بزن، كفترها را ببينيم. من براي آن‌ها ناز مي‌كردم و نمي‌رفتم و همه منتم را مي‌كشيدند. تا اينكه آموزشي تمام شد. تصور كرده بودم، در همين پادگان خدمت مي‌كنم و منتظر تقسيمات بودم كه اسم مرا خواندند. بعد از يك هفته پايان دوره بايد خودم را به تيپ دو بجنورد معرفي مي‌كردم. خيلي ضد حال خوردم و البته اين نتيجه كاري بود كه سه ماه مدام «منم، منم» مي‌كردم. با خودم گفتم چيزي كه عوض دارد، گله ندارد.