در آيينه ندبه ؛پيام اميد و انتظار
* قسمت پنجم
الي ان انتهيت بالامر الي حبيبك و نجيبك محمد صلي ا... عليه و آله فكان كما انتجبته سيد من خلقته.... سپاس تو را اي خدا كه نورانتظار و درخشش مهدي را از پيامبري به پيام‌آور ديگري سپردي تا در نهايت در آغوش پرمهر دوست‌ِ دوست‌داشتني تو محمد كه درودهايت بر او و خاندانش باد آمد و به منتظران تاريخ همه زمان و در جغرافياي همه زمين هديه شد و آه اي خدا... محمد... محمد كه بود؟ محمد همان بود كه تو مي‌خواستي و همان سان بود كه تو انتخابش كرده بودي: گوهر ناب آفرينش، نخبه نخبگان هستي، بهترين انتخاب شده‌ خدا، معتمدي كه تو اي خدا به او اعتماد كردي و بر تمامي پيام‌آورانت برتري‌اش دادي و بر همه آسمان و زينت پيام‌دارش نمودي و با مركبي از برق به سفري آسماني‌اش خواندي و دانش همه گيتي را –از آن روز كه هستي گرفت تا آن روز كه برچيده شود- در اختيارش نهادي و او را چنان ياري دادي كه از هيبتش همه خضوع كنند و فرشتگاني كه آسمان و زمينت را اداره مي‌كردند، محافظان وي قرار دادي و اين همه را از آن رو فراهم كردي كه وعده داده بودي تا پيام محمد را كه همان پيام اميد و انتظار بود جهاني سازي و عدالت مهدي را بر گيتي استوار نمايي، هر چند دشمنان عدالت و اميد از آن رو بگردانند و با آن ستيزه بجويند.

و تو اي خداي محمد خانه‌ات را كه خانه اين همه هستي بود، خانه او قرار دادي و فرزندانش را اهل اين خانه ناميدي و اهل بيت(ع) معرفي كردي و اراده نمودي آنان را كه نسل به نسل مهدي را از آنچه آلودگي است دور بداري پاك پاك سرشتي و پاك پاك پاك نگاهباني نمودي« انما يريد الله ليذهب عنكم‌الرجس اهل‌البيت و يطهركم تطهيراً....»