پزشكيار پادگان

بعد از گذشت چهارماه آموزش تئوري و عملي پزشكياري، به يگان خدمتي معرفي شدم. به اين فكر كردم كه وقتي وارد يگان شوم، در بهداري كارهايي را كه به ما آموزش داده بودند، انجام بدهم. كارهايي مثل تزريقات و سرم وصل كردن و بخيه و ... اما زهي خيال باطل! كارها سنگين‏تر از آن فكر و خيال‏ها بود. چون به غيراز كارهاي اورژانس بايد داروخانه را هم قبول مي‏كردم و از همه سخت‏تر بايد بهداشت پادگان را. البته پرسنل بهداشت داشتيم ولي به عنوان سرباز بهداشت بايد به كمك پرسنل بهداشت كه آقاي طاهري بود، مي‏رفتم. از يك طرف سرباز بهداري بودن به من ابهت مي‏داد و از طرف ديگر مرا در چشم بقيه سربازان ارج و قرب مي‏بخشيد.
تا زماني كه در بهداري بودم، سربازان داخل بهداري از من حساب مي‏بردند. وقتي هم كه به عنوان بهداشتيار، در پادگان به همراه آقاي طاهري نظارت مي‏كرديم، باز هم سربازان به ديد يك سرباز خاص به من نگاه مي‏كردند. آن‏ها مطابق حرف من به وضع بهداشت خود مي‏رسيدند. تازه به سمت گردان‏ها راه مي‏افتادم، يا داخل آسايشگاه‏ها را بازديد مي‏كردم، آن هم با يك لباس سفيد و اتوكشيده و به سربازاني كه نظافت را رعايت نمي‏كردند، هشدار مي‏دادم و براي آن‏ها كه نظافت را به خوبي رعايت كرده بودند، گزارش مي‏نوشتم و يكي دو روز مرخصي تشويقي از طريق پرسنل بهداشت برايشان رد مي‏كردم.
اين وضع ادامه داشت تا اينكه در يك روز گرم تابستاني به فكر سمپاشي و ضدعفوني كردن محوطه پادگان افتادم. بعد از خوردن ناهار و ساعت اداري، شروع به سمپاشي و ضدعفوني همه جا كردم. بعد از دستشويي‏ها و سالن غذاخوري، نوبت به حمام شد، ولي خب ديگر شب شده بود. فكري به سرم زد. گفتم حالا كه شب است و اينجا خلوت، پس بهتر است ضبط كوچكم را بياورم تا كمي خستگي در كنم. عليرضا مرادقلي هم با من در سمپاشي نظافت كمك مي‏ كرد. سمپاشي ادامه داشت. به مرادقلي گفتم بعد از اين سمپاشي، بايد خودمان را حسابي بشوييم تا خستگي‏مان در برود. در همين حال بوديم كه ناگهان سردار شهيد محمدزاده وارد حمام شد و گفت: چشمم روشن شما كار مي‏كنيد يا نوار گوش مي‏دهيد؟! البته با ناراحتي. بعد از آن ضبط را هم برداشت و گفت: مگر شما نمي‏دانيد كه ورود ضبط در پادگان، ممنوع است. هر دو ساكت و وحشت‏زده به هم نگاه مي‏كرديم كه الان است كه به بازداشتگاه برويم اما خب، شانس آورديم و سردار به همين تذكر اكتفا كرد!